Nye vener, men kvar ligg lojaliteten ?

 

Her ein dag var eg på vitjing hos forsvarsdepartmenetet. Temaet var kriseberedskap og kva me kan gjera for å støtta regjeringa i tilfelle flyktningekrise eller naturkatastrofar. Dett er fyrste gong me har klart å koma i dialog med dette departmentet, og det var eit konstruktivt og bra møte. Då eg gjekk fekk eg gåver: Rukhnama, og ei klokke frå 1996 med bilete av gamlepresidenten. Det er ei opptrekksklokke, og eg er ikkje heilt sikker på om eg kan stola på henne, men det ser ut til å gå bra så lenge eg hugsar å trekkja henne...Spørsmålet er likevel: Sidan den nye presidenten gjer det han kan for å fremja sin eigen person, og til og med har bestemt at den berømte 'solsikka', statua av gamleprsidenten som roterer med sola, skal fjernast, kva er grunnen til at viseforsvarsministeren deler ut gåver som hyller gamlepresidenten? Anar eg ei lita lojalitetskonflikt? 

Undervisningsmateriale

 

For nokre veker sidan var eg i Mary for aa sjaa paa eit prosjekt me har, der prevensjon, graviditet og det aa bli foreldre er  viktig. Det var artig aa sjaa korleis folk ordna med undervisningmateriale etter kva som var tilgjengeleg. Det fyrste biletet viser helsepersonale som har kurs i 'reproductive health', og oever seg paa aa setja kondom paa ei gulerot. 

 

Unge jenter blir informerte om graviditet, foedsel og amming. Merk dei hekla brysta i tre storleikar i bakgrunnen. 

 

Og her er heklearbeidet paa naert hald.

Sand, brennande gass og kamelar

Det er ikkje lett aa finna tid til aa blogga, saerleg ikkje sidan internett i heimen er ein luksus som faa i dette landet har tilgang til. Men 'for the record' som det heiter paa godt norsk, maa eg leggja inn nokre bilete fraa seinsommaren/hausten (det var 4 grader i dag tidleg saa no er sanneleg hausten komen,  etter mange veker med fint ver)..Eit av hoegdepunkta i haust var vitjing fraa Noreg og turen til det brennande gasskrateret,

Paa turen koyrde me forbi mange kamelar som aat gras (eller kanskje det var sand) i oerkenen langs vegen.

Me brukte to bilar fraa jobben, for aa reisa til gasskrateret som ligg omlag 25 mil fraa Ashgabat. Slik ser gasskrateret ut i dagslys.

Krateret vart danna paa seksti eller syttitalet, ved eit uhell vart ein gassbrunn set i brann og sidan har ingen klart aa sloekkja brannen. Krateret utvidar seg visstnok framleis, ettersom sand og massar rasar ut.

Noksaa skummelt aa staa paa kanten av dette, utan noka form for sikring.

Seint paa kvelden ser det slik ut;

Campingliv med shaslik og god drikke. Sjoelv om me hadde gloymt aa ta med groen te, som ingen skikkeleg turkmenar kan klara seg utan!

 

Morgon med sauer mot synsranda

Frukost i oerkenen, etter ei natt med lite soevn. Ikkje saa mykje paa grunn av sauer eller anna, men sanden var HARD aa sova paa. 

Me fann nye krater paa vei heim, dette var fyllt med boblande gjoerme, men gassen som pipla fram vart ikkje sett i brann. Eit anna krater saag ut som om det hadde kokande vatn - iallefall bobla vatnet av gass som lek ut.

Sand, sand. sand.

Meir kamel langs vegen:

Og melonhandel paa vegkanten paa veg attende til Ashgabat.

Me feirer uavhengigheitsdagen!

Den 27 oktober feira Turkmenistan uavhengigheitsdagen sin. Det vil seia, feiringa har vart i over ei veke. Gaarsdagen starta med blomenedlegging; av ein eller annan grunn saag alle triste ut - som om dei var i sorg. Kanskje dei lengtar attende til farne dagar?

Denne karen var det mange bilete av i paraden.

Mange var utkommanderte  til aere for leiaren. Mykje fine fargar dansa forbi oss som sat paa tribunen og saag paa. Over hovudat vaare sat presidenten og tok mot all hyllinga.

 Det var mykje fargar og festivitas, og mange ballonger.

Turkmenistan er eit noytralt land, statusen er til og med anerkjent av FN. Kvifor dei likevel ser seg tente med aa visa fram soldatar, tanks, rakettar og krigsfly paa dagen sin, veit eg ikkje.

Endå ei presidentvitjing!

Jentene ventar med brød og tørka frukt

Og dei eldre er på plass med ullhuene sine.

Eg på veg med tog gjennom  ørkenen. Toget hadde ein fart mellom 20 og 30 kilometer i timen, og me brukte 6 timar for å koma fram dit me skulle, til Atamurat i Lebap-provinsen. Like lang tid tilbake etterpå. Og i tillegg reiste me ein time med fly kvar veg. Togfasilitetane var ikkje dei beste, eg trur dette er fyrste og siste gong eg skal vera med og opna jernbanebruer eller liknande...
. 

Nokre av diplomatane nyttar høvet til å ta bilete av seg og dei vene jentene.

Nasjonsbygginga.

Fleire diplomatar og fleire vakre jenter.I bakgrunnen bilete av dei to presidentane, av ein eller annan grunn nektar blogger å leggja inn separate bilete av dei to så dette blir det einaste ser det ut for.

Høvet var opninga av ei jernbanebru, bygd av eit ukrainsk firma. Alle fekk rosettar og såg sikkert ut som om me hadde vunne fyrstepremie på dyrsku.